Ostatnia weryfikacja tekstu: 17.09.2011

Instalacja

Jak rozpocząć instalację?

Instalacja systemu operacyjnego wymaga najczęściej zbootowania komputera za pomocą instalatora tego systemu. Bootowanie, czyli wczytanie instalatora, można dokonać z płyty, pamięci USB, dysku twardego (mało popularne) czy sieci, jeśli BIOS wspiera takie możliwości. W praktyce wygląda to tak, że ze strony dystrybutora ściągamy obraz płyty lub pendrive. Następnie nagrywamy taki obraz na pamięć USB lub nośnik optyczny i rozpoczynamy procedurę uruchomienia komputera za pomocą rzeczonego nośnika: restartujemy komputer i na ekranie kontrolnym BIOS-u wciskamy F7 czy F12 ("press FX to select a boot device"). Po wybraniu urządzenia, jeśli znajduje się w nim poprawnie przygotowany nośnik, powinna rozpocząć się procedura ładowania Linuksa. Należy pamiętać, że obraz nośnika instalacyjnego nie może zostać nagrany jako plik na płycie czy pendrive. Obraz ma zostać użyty do nadpisania zawartości nośnika, a nie do nagrania jako plik w systemie plików, którego BIOS nie jest w stanie rozpoznać ni obsłużyć. Tej funkcji służy opcja nagrania z obrazu w programie do nagrywania płyt lub program dd do nadpisania pamięci USB (i zresztą dowolnej innej).

Bootowanie okazuje się czasem problematyczne, szczególnie jeśli używamy starego laptopa lub jeszcze mniej standardowego sprzętu. Linux nie jest w stanie przewidzieć, na jakim sprzęcie przyjdzie mu się uruchomić, dlatego na początku próbuje załadować sterowniki, które zapewnią mu podstawową funkcjonalność – później może ładować resztę. Czasem do prawidłowego działania brakuje jakiegoś modułu i bez jego ręcznego załadowania system nie chce się uruchomić, częściej jednak załadowanie modułu zawiesza cały system z powodu niestandardowości sprzętu. Kolejne moduły mogą też być ładowane zbyt szybko przez mechanizm udev, co doprowadza także do zawieszania. Objawia się to czarnym ekranem oraz brakiem odpowiedzi na użycie klawiatury. W razie problemów należy zapoznać się z opcjami bootowania na pierwszym ekranie po zbootowaniu płyty czy pendrive ("boot options"). Można tam podać niestandardową rozdzielczość, wyłączyć ACPI czy wyłączyć wszelkie mechanizmy, mogące sprawiać problemy ("failsafe"). Po pojawieniu się zachęty boot: należy wpisać failsafe lub linux failsafe, albo kombinację innych parametrów. Po zainstalowaniu systemu można dociekać dalej, co też nie działa ze sprzętem. Jeśli komputer nie chce dojść do etapu, gdzie można wybrać failsafe, najczęściej należy wybrać inne urządzenie bootujące (napęd optyczny powinien zadziałać w każdym przypadku). Jeśli to nie pomaga lub nie ma takiej możliwości, szybciej będzie wyjąć dysk twardy z laptopa, podłączyć przejściówką do normalnego komputera i zainstalować z niego system. Należy jedynie pamiętać o konieczności zmiany menu bootloadera na właściwy dysk i pliku /etc/fstab, chyba że wszędzie używamy tzw. UUID-ów. Wtedy nie trzeba nic robić. Obecne dystrybucje najczęściej nie są zbyt wrażliwe na to, na jakim komputerze system był instalowany czy na jakim działał. Wykrywanie przeprowadzane jest przy każdym starcie.

Na szczęście w większości przypadków bootowanie przebiega bezproblemowo przy domyślnych ustawieniach.